جمهوری سوم

نور امیدی از خرد و جسارت بر تن این سرزمین تابیدن گرفته.

من فکر می‌کنم مشکل کشور ما نوع نظام حاکم نیست؛ مشکل، انسانی است که هنوز آزادی را در درون خود بنا نکرده است.

آزادی را نمی‌توان بخشید، همان‌طور که نمی‌توان شرافت را بخشید. این‌ها باید در جان آدمی ریشه بدوانند.

ما به انسان‌هایی نیاز داریم که جرئت رؤیا دیدن داشته باشند؛ اما مهم‌تر از آن، جرئت ساختن رؤیاهایشان را.

امید، اگر به عمل نرسد، فقط تسلایی برای شب‌های بلند است.

جمهوری سوم، پیش از آنکه در نهادهای قدرت آغاز شود، باید در وجود انسان آغاز شود.

با روشن شدن یک چراغ، با کاشته شدن یک بذر.

و با انسان‌هایی که به جای نفرین شرایط موجود و انتظار کشیدن برای آینده، آن را می‌سازند.